کلمات اندوهگین

پیشترها یک داستان کوتاه وچند شعر ازبوکوفسکی خوانده بودم وبه نظرم آدم جالبی آمده بود.آدمی شبیه به براتیگان.او هم از نسل بیت.اما با خواندن عامه پسند که به قول مترجمش بهترین اثربوکوفسکی است از این که اورا با براتیگان بزرگ مقایسه کنم ناامید شدم.البته در عرصه ی رمان نویسی.شعر بحث جداگانه ای است.در شعر حتی شاید بوکوفسکی بهتر باشد اما بحث مافعلا درباره ی رمان است.قبول آدم جالبی است!بعضی تکه هایش توی رمان واقعا خوب است اما خب رمان که این نیست.رمان همانی است که براتیگان می نوشت.همانی است که ادم وقتی می خواندش احساس می کند که با یک متن معمولی سروکار ندارد.مثلا در رویای بابل براتیگان را که موضوعش شبیه همین عامه پسند است در نظر بگیرید:هر دو کارآگاهی اند اما این کجا وآن کجا!به هرحال بوکوفسکی به نظرم آدم کسل کننده ای آمد اما  عامه پسند به یکبار خواندنش می ارزد.یک بار دیگر می گویم این بحث فقط راجع به رمان اوست وگرنه لااقل از بعضی شعرهایش خوشم می آید.

نوشته شده توسط حجت زمانی در پنجشنبه دوازدهم آذر 1388 ساعت 18:34 موضوع | لینک ثابت

دارم رمان بزرگ خانواده ی تیبو را می خوان پس خیلی طول می کشد تا بتوانم یک پست کتابی بنویسم!اما این بار می خواهم پستم فیلمی باشد.درباره ی فیلم زندگی دیگران باشد.

زندگی دیگران فیلم خوبی بود.وتاثیرگذار.نکته ی مهمی که داشت همین تاثیرگذاری  اش بود.همین که توانسته بود در گرداب شعارها وسانتی مانتال بازی ها گرفتار نشود وتاثیرگذار باشد ازآن فیلم خوبی ساخته بود.وچه شباهتی داشت وضع روشنفکران در این فیلم به روشنفکران ایرانی که انگار دارند بیشتر از پیش محروم می شوند و...

زندگی دیگران فیلمی درباره ی همه چیز یک جامعه ی دیکتاتورزده وایدئولوژی زده بود.درباره ی جامعه ای که خیانت درآن تبدیل به یک آیین می شود.یک آیین همگانی.مردم گرد هم جمع می شوند وآن قدر از روشنفکرهایشان دوری می گزینند که روشنفکران قربانی می شوند.قربانی فرهنگی که درآن دروغ یک فضیلت است.فضیلتی که به جانیاوردنش یعنی خیانت.وچه خوب پرداخته بود کارگردان به وجهه های مختلف خیانت:خیانت مردم به روشنفکرن.خیانت رهبران به مردم.خیانت زن به شوهر.خیانت شوهر به زن وخیانت یک نفر به شغلش همو که نقشش را اولریش موهه بازی کرده بود.مردی که عشق توانست اورا ازپژوسته ی خشک ونابودشده اش بیرون بکشد.مردی ماشینی همچون یک ژرمن خوب که تنها می توانست به یک چیز عشق بورزد تا موقعی که چیز دیگری را نیازموده بود.

آری زندگی دیگران فیلم خوبی بود.فیلمی که می خواست مفهوم گوتن منشن(مردخوب) را که ریشه در فرهنگ آلمانی دارد وگوته هم به آن پرداخته است بفهماند.به نظر شما مرد خوب این فیلم که بود؟آیا گوتن منشن شکست نخورد؟

اگر این فیلم را ندیدید حتما ببینید:پیشنهاد سرآشپز ما رد خور ندارد! 

نوشته شده توسط حجت زمانی در یکشنبه بیست و چهارم آبان 1388 ساعت 21:37 موضوع | لینک ثابت

خیلی وقت بود می خواستم راجع به خودسانسوری حرف بزنم ونمی شد!حالا می خواهم حرف بزنم چون واقعا شده مساله ام.به خاطر این که دارم یک رمان می نویسم ویا حداقل سعی می کنم که یک رمان بنویسم واین خودسانسوری بد اذیتم می کند.

توی محیط آنلاین می شود هر حرفی را زد اما توی این مملکت خراب شده هزار جور سانسور داری اگر بخواهی کتاب را منتشر کنی که دم دستی ترینشان همین سانسور سیاسی واخلاقی است.

از جایی به این نتیجه رسیدم که بی خیال سانسور.من حرف دلم را می زنم اما بعد یک کسی توی درونم بهم نهیب(دقیقا نهیب!) زد که آزادی دادن زیاد به فکر واندیشه هم گاهی اوقات مثل آن محدود کردن مخل است واخلال ایجاد می کند توی آن چیزی که می نویسی وبعد از قالب اصلی اش که خودت را کشته ای که به آن برسی درش می آورد وبعد هم عین چی توی گل گیر کردم که خب من باید چه کار کنم.آیا باید مثل یک ایرانی عقده ای که هزارسال تمدن علیل بهش تحمیل شده خودم را سانسور کنم یا مثل یک آمریکایی که تازه دارد فرهنگ خودش را پیدا می کند؟

می دانید منظورم چیست؟منظورم این است که خودسانسوری هم همسوی با دیگرسانسوری است وگاهی اوقات هیچ فرقی نمی کند با آن وفرق می کند که توی کدام فرهنگ خودت را سانسور کنی ووقتی خودت با آن آدمهای بی سواد نشسته توی ارشاد فرقی نداری چه امیدی داری به این که چیزی یا چیزکی بنویسی که تویش مسئله ی جدیدی را مطرح کرده باشی یا این که لااقل درد جامعه ات را که علیل ترین جامعه هاست را نشان داده باشی.

غرض از این پریشان گویی این بود که بگویم بین آزادی دادن به قلم خود واعمال خودسانسوری برآن سرگردان کمکم کنید!

کمکم کنید!

نوشته شده توسط حجت زمانی در شنبه شانزدهم آبان 1388 ساعت 14:22 موضوع | لینک ثابت